Vakantieverslag

Tocht naar de Smrk

Op vrijdag 2 mei ’08 vertrekken Gideon en ik rond 10:30 te paard naar de Smrk (1124 meter). We nemen Kátur en Kjáni mee, want zij zijn het best in conditie. Met een rugzak gevuld met wat broodjes en een theepot die lekte gaan we vol goede moed op pad, benieuwd naar wat ons te wachten staat.

Het eerste deel van de rit gaat prima. Kátur moet nog een beetje op gang komen maar ontwaakt al vlug. We stijgen snel en de paarden hebben het best zwaar. We rijden voornamelijk door grote stukken bos. Tussen de bomen door hebben we een prachtig uitzicht op het dal en omstreken. We komen zonder problemen bij de Rode Beuk aan en slaan dan het pad in naar de Smrk. Onderweg maakt Gideon veel foto’s en we kletsen en plagen elkaar de hele tijd. Echt gezellig dus!

Op het pad waar we rijden fietsen ook veel mountainbikers. Af en toe schrikken de paarden hiervan en een paar fietsers zijn behoorlijk irritant. Maar dat neemt niet weg dat we met volle teugen genieten van de rit en vooral van het spectaculaire uitzicht. In de verte liggen skipistes en zien we bergen met sneeuw schitteren. Af en toe spettert het wat maar gelukkig klaart het na een paar minuten op en gaat het zonnetje weer volop schijnen.

Op een gegeven moment komen we op een kruising terecht. Eerst laten we de paarden wat drinken uit een stromend beekje. Die hebben dat wel verdiend na al die meters naar boven gesjouwd te hebben. We besluiten om een pad naar links in te slaan. We rijden een klein stukje en dan begint Gideon toch te twijfelen. Hij pakt zijn kaart en zegt dat we het beste om kunnen draaien en de weg naar rechts kunnen inslaan. Zo gezegd zo gedaan, maar achteraf zullen we weten wat we besloten hebben! We volgen het pad een hele poos. Het wordt steeds kouder maar dat is niet erg want we hebben dikke kleren aan. Volgens de kaart zouden we ergens links af moeten kunnen slaan, maar dat kan nou net niet…

We stijgen nog wel steeds lichtjes en qua tijd klopt het. Af en toe lopen we door kleine stukjes sneeuw. En dan………houdt het pad op. We menen een paadje omhoog te zien lopen en slaan dus links af. In het begin gaat het nog wel. Het zogenaamde ‘paadje’ is slecht, modderig en overal lopen kleine stroompjes water. Kjáni vindt het water af en toe wel eng maar dat levert gelukkig geen grote problemen op. Hoe hoger we komen hoe slechter het ‘paadje’ wordt. Je hebt het gevoel dat je midden in de natuur rijdt (en dat is eigenlijk ook zo). Er liggen grote stukken sneeuw. Onder het pak sneeuw zitten gaten en kuilen en de paarden zakken soms weg tot hun middel. Daarbij komt dat het behoorlijk stijgt. We glibberen nog een tijdje voort totdat we besluiten om af te stappen en zelf (naast het paard) te gaan lopen. Anders wordt het wel heel zwaar voor de paarden. Gideon krijgt natte schoenen. Gelukkig heb ik laarzen aan dus heb ik daar geen last van! Dit is een hele ervaring voor mij. Ik voel me net een avonturier die onbekend gebied aan het ontdekken is.

Zo lopen we een tijdje. We zijn een beetje verbaasd want we zien overal grenspaaltjes staan en dat zou dus betekenen dat we op Pools gebied lopen. Maar dat is niet helemaal de bedoeling! Ah oh… waar zouden we toch uitkomen?!

Eindelijk na veel geklauter, geglibber en gehijg komen we boven. En nou komt het ergste. Zijn we eindelijk boven na al die inspanningen zien we de toren van de Smrk op een andere top staan! Nee hé?! We hijgen even uit en lopen dan door. We gaan proberen om aan de andere kant van de top weer naar beneden te gaan. We zijn vastbesloten om dit paadje niet nog een keer naar beneden te volgen want dat wordt een regelrechte ramp.

Dan zien we een aantal wandelaars op een breed pad lopen. We rijden het pad op, steken een houten vlonder over en komen dan weer in Tsjechië terecht. Nou drie keer raden waar dit pad heen leidt…. Jawel, naar de top van de Smrk! Zullen we het toch nog halen om de toren op de top van de Smrk te bereiken?
We volgen het pad en komen dan zonder problemen aan bij de Smrk. Yes, we hebben het gehaald! Natuurlijk maken we foto’s als bewijs dat we er geweest zijn en ik beklim de toren terwijl Gideon de paarden vasthoudt. Ik geniet van het prachtige uitzicht en loop dan weer naar beneden. De paarden krijgen veel aandacht van wandelaars en we rusten even uit.
                            

Dan gaan we weer naar beneden want het is best koud daar op de top. Nu nemen we wel het goede pad en dit gaat heel gemakkelijk. Na een tijdje gedaald te hebben lassen we even een pauze in en we eten onze broodjes op in zoverre dat kan, want de paarden vinden de broodjes er ook wel lekker uitzien. Ook mijn thee is niet helemaal veilig en uiteindelijk zit er gras en een beetje modder in mijn thee. Ach wat maakt het ook uit! De paarden grazen ondertussen  en het is erg gezellig. Als ik weer wil opstijgen zitten mijn broek en jas helemaal onder het gras, het zal wel duidelijk zijn wie dit gedaan hebben. De paarden natuurlijk!

We vervolgen onze weg en komen zonder problemen beneden. We komen erachter dat het pad op de heenweg (dus bij de kruising naar links) wel goed was geweest. We hebben dus de fout gemaakt om om te draaien en het andere pad in te slaan.

Nou ja, het is in ieder geval goed afgelopen en we hebben de top bereikt. Rond 16:30 komen we weer terug bij de manege. We zadelen de paarden af en belonen ze met een volle schep graan. Zij hebben hard gewerkt vandaag, het waren echte kanjers! Ik ben ook moe maar het was een prachtige, spectaculaire en onvergetelijke tocht! Een echte aanrader dus.

Dit verslag is geschreven door Mirjam Hazenbosch, 12 jaar, te gast in pension Ludvikov Horses & Holiday

Mirjam, dankjewel voor het ontzettend leuke verslag. Mocht u als lezer nog meer foto's willen zien van de rit, klik dan op onderstaande foto en u krijgt een diavoorstelling te zien.